KILKA SŁÓW O JEZUSIE

Błogosławiony jesteś, Boże wszechświata. Tak, błogosławiony jesteś, Panie. Boże naszych rodzin! Boże naszej codziennej pracy. Boże naszych radości i naszych smutków! Modlimy się do Ciebie za tych wszystkich, którzy cierpią, za tych którzy nie mają pieniędzy, za tych którzy nie mają wykształcenia, za tych, których nie darzy się uczuciem: uczyń nas wrażliwymi na ich potrzeby i naucz nas dzielić się z nimi. Modlimy się do Ciebie za bezrobotnych i za ludzi młodych, którzy poszukują pracy; dopomóż nam przygotować dla nich miejsce w naszym społeczeństwie. Modlimy się do Ciebie za chorych, za tych, którzy utracili wszelką nadzieję na powrót do zdrowia, za tych którzy zbliżają się do śmierci; wspieraj ich, dodawaj otuchy, pocieszaj, daj im cierpliwość i pogodę ducha. Modlimy się do Ciebie za tych, którzy cierpią głód w tym kraju, za tych, których wygnano, za uchodźców. Panie, Szafarzu tego, co niemożliwe; połóż kres naszym udrękom, rozszerz nasze serca i połącz nas we wspólnotę. ...

Człowiecze naszych czasów! Człowiecze; ty, który żyjesz zanurzony w świecie, wierząc że jesteś jego panem, gdy być może jesteś jego ofiarą. Chrystus uwolni cię od wszelkiej niewoli, byś mógł wyruszyć na podbój samego siebie, w konstruktywnej miłości nakierowanej na dobro; miłości wymagającej, która czyni z ciebie budowniczego, nie niszczyciela twojego jutra, twojej rodziny, twojego środowiska, całego społeczeństwa Człowiecze naszych czasów! Jedynie Chrystus zmartwychwstały może w pełni zaspokoić twoje niemożliwe do stłumienia dążenie ku wolności. Po okrucieństwach dwóch wojen światowych i tych wszystkich wojen, które w ciągu tych pięćdziesięciu lat, często w imię ideologii ateistycznych zebrały żniwo śmierci i siały nienawiść wśród wielu narodów; po latach dyktatur które pozbawiały człowieka jego podstawowych swobód, ponownie odkryto wymiary prawdziwej duchowości, te które zawsze głosił Kościół, ukazując w Chrystusie prawdziwą postawę człowieka. Także powstanie wielu demokracji pr...

(... ) Człowiek jest sobą poprzez wewnętrzną prawdę. Jest to prawda sumienia, odbita w czynach. W tej prawdzie każdy człowiek jest zadany samemu sobie. Każde z tych przykazań, które wymienia z przekonaniem młody rozmówca Chrystusa, każda zasada moralności, jest szczególnym punktem, od którego rozchodzą się drogi ludzkiego postępowania, a przede wszystkim drogi sumień. Człowiek idzie za prawdą tutaj wyrażoną, którą równocześnie dyktuje mu sumienie, albo też postępuje wbrew tej prawdzie. W tym miejscu zaczyna się istotny dramat, tak dawny jak człowiek. W punkcie, który ukazuje Boże przykazanie, człowiek wybiera pomiędzy dobrem a złem. W pierwszym wypadku — rośnie jako człowiek, staje się bardziej tym, kim ma być. W drugim wypadku — człowiek się degraduje. Grzech pomniejsza człowieka. Czy tak nie jest? Rozejrzyjcie się wokoło! Popatrzcie po środowiskach bliższych i dalszych! Czy tak nie jest? Mówi się, i słusznie - o prawach człowieka. Podkreśla się, zwłaszcza w naszej epoce, ...