Jedyny sens
Zanurzony po uszy w chaosie świata, zaślepiony swoimi przekonaniami, upodlony bezsilnością, samotnością otruty, wymachując bezradnie swoim brakiem zgody na całe zło i niesprawiedliwość – jak dziecięcą, drewnianą szabelką, wiem, że Ty jesteś! Panie; Ty jesteś odpowiedzią na wszystkie pytania, ukojeniem krzywd nieprzemijalnych – krzyczących bezgłośnie aż do końca, ostateczną barierą dla zła, rozliczeniem wszelkich win, sprawiedliwością – wyśmianą przez pysznych, ostoją prawdy, która jest w Tobie, i dlatego bojaźliwie odrzucony przez głupców... Jesteś jak Gwiazda Północna dla żeglarzy. W oceanie bezsensu – jedyną nadzieją. Jedynym i niezaprzeczalnym sensem. O, Panie! Proszę, pomóż mi! Paweł Antoni Baranowski Fot. Paweł Antoni Baranowski