Ostatnia szansa

Kiedy już dojdą kresu dnie
a noc się mrokiem wiecznym stanie,
i lęk – jak chmur pożaru łuna
zaleje niebo ogniem krwistym,
Słońce – jak czarny wór bezdenny
pochłonie trzecią Ziemi część.
I – jaki śmiertelna rana – Księżyc
krwi swej palące rzuci krople,
by obmyć brudu ślad z błękitu.
Tętentem Czworga - strach dojrzeje.
W okrąg się złączy dziejów bieg...

Wówczas powrócą tu – kamieniem
Me prośby ciche, niespełnione,
z żalu nieutulonego – gorzkie.
Modlitwy moje, te niegodne
by ich wysłuchał Pan Najwyższy,
ciężkie rozpaczą beznadziejną
spadną na ziemię morzem łez.
I szansą by u kresu chwili,
W świata ostatnim życia mgnieniu
Ci – co nie widzą – zobaczyli!
By zrozumieli ci – co winni!

Paweł Antoni Baranowski
Fot. Paweł Antoni Baranowski
Paweł Antoni Baranowski
Jezus, wiara, modlitwa, poezja, wiersze,

Komentarze

Prześlij komentarz

NAJCZĘŚCIEJ CZYTANE:

Wiersz Cypriana Kamila Norwida „Dziecko i krzyż”.

Obraz
Cyprian Kamil Norwid Dziecko i krzyż – Ojcze mój! Twa łódź wprost na most płynie – Maszt uderzy!... wróć... Lub wszystko zginie. Patrz! Jaki tam krzyż. Krzyż niebezpieczny... Maszt się niesie wzwyż. Most mu poprzeczny – – Synku! Trwogi zbądź! To znak zbawienia; Płyńmy! Bądź co bądź – Patrz jak się zmienia... Oto – wszerz i wzwyż Wszystko to samo. – Gdzie podział się krzyż? – Stał się nam bramą. Cyprian Kamil Norwid; 1866 Przeglądając rocznicowy album Bohdana Urbankowskiego o życiu i twórczości Norwida, wydany przez wydawnictwo Biały Kruk w 2021 roku na 200 rocznicę urodzin Sztuk-Mistrza (to już trzecie wydanie), niespodziewanie dla siebie znalazłem wiersz, którego dotąd nie znałem, a który mnie olśnił swoim pięknem, genialnością i religijnością. Dlatego chcę go tutaj zacytować, jako związany wprost z Jezusem i jego misją poleconą mu przez Ojca. Norwid był człowiekiem głęboko i świadomie religijnym, przy tym filozof...
Przeczytaj cały wpis.

Sens proroctwa proroka Izajasza

Obraz
Jezus, rozmawiając z faryzeuszami i odpierając ich zarzut o lekceważenie tradycji, przytoczył im odpowiedni fragment z Księgi Proroka Izajasza: Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest ode Mnie. Ale czci Mnie na próżno, ucząc zasad podanych przez ludzi." Zarzucał obłudnikom, że gotowi są nawet unieważniać przykazania Boże, by narzucić ludowi przez siebie wymyślone i dla siebie korzystne zasady. Dziś także mamy nadal ludzkie wymysły zwane dla niepoznaki "tradycją", które pewni ludzie potrafią nawet przeciwstawiać słowom Jezusa z Ewangelii, pomimo ich jaskrawej sprzeczności. Zastanawia, na ile słowa Izajasza dotyczą nas, współczesności. Bo cóż jest sentencją tego proroctwa; że odejście od nauki Jezusa powoduje nieskuteczność modlitw, pozorność wiary, czyniąc z niej raczej jakiś interes, teatr, obyczaj, coś wygodnego i opłacalnego dla ludzi. Pytanie jest, czy tzw. "zwyczajny" człowiek, ten "maluczki" odpowiada za to...
Przeczytaj cały wpis.

Jezusowa przypowieść o robotnikach w winnicy.

Obraz
W Ewangelii Mateusza jest pewna przypowieść Jezusa, zwana przypowieścią o robotnikach w winnicy. Jezus zmierzał już do Jerozolimy, gdzie wkrótce miało dopełnić się jego zadanie powierzone mu przez Ojca. Było to już po słynnej „Rozmowie z młodzieńcem” której świadkami byli jego uczniowie; rozmowie z bardzo zamożnym młodzieńcem, który pytał Jezusa jak powinien postępować, by zasłużyć na życie wieczne, ale po tym co usłyszał od Nauczyciela – odszedł zawiedziony i bardzo smutny, z powodu swojego wielkiego przywiązania do posiadanego majątku. Jezus wykorzystał tę sytuację do tego, by dobitnie wyjaśnić swoim wybranym uczniom tę kwestię; różnice między bogactwem na w tym ziemskim życiu a bogactwem w życiu wiecznym, w Królestwie. Wyjaśniał im, że niczego nie utracili pozostawiając swoje domy, rodziny, mienie po to by podążyć za Jezusem na Jego wezwanie, gdyż za to otrzymają dużo więcej w przyszłości. Obawiać się można niestety, że wówczas jeszcze uczniowie rozumieli to prawdopod...
Przeczytaj cały wpis.